Tue, Sep 25, 2018 12:35



होमपेज › Crime Diary › दुभंगलेलं प्रेम

दुभंगलेलं प्रेम

Published On: Aug 29 2018 1:45AM | Last Updated: Aug 28 2018 11:31PM



सोनू... घरातलं शेंडफळ. गोरी गोमटी, चुणचुणीत... हसतमुख चेहर्‍याची जणू बोलकी बाहुलीचं. चार मुलांनंतर कन्यारत्न झाल्याने बापानं गावभर दवंडीच पिटविली. नक्षत्रासारख्या पोरीच्या रूपाने घरात जणू लक्ष्मी अवतरल्याने बाप तुकाचा आनंद गगनात मावेनासा झाला. पै -पाहुण्यांसह गावकर्‍यांचेही त्याने तोंड गोड केले. तुका...पैलवान गडी. बाराही महिने घरात दूध-दुभत्याचं रतीबचं लागल्यालं. सुखवस्तूत वाढलेली सोनू कधी लहानाची मोठी झाली कळलंच नाही. तिला शोभेल असा जोडीदार मिळाला. तिचे हात पिवळे झाले... सोनूचा संसार फुलत होता. तिने गोंडस बाळाला जन्म दिला. लग्‍नापूर्वी दिलेल्या स्पर्धा परीक्षेचा निकाल लागला. अन् काय आश्‍चर्य, तिला चांगल्या पगाराची नोकरीही मिळाली. सुखाचा संसार फुलत असतानाच सोनू भरकटली. तिच्या एका चुकीमुळे भरल्या संसाराला द‍ृष्ट लागली अन् होत्याचं नव्हतं घडलं.  पती-पत्नीत अविश्‍वास निर्माण झाला. संशयाचे काहूर माजले. त्यांच्यात अबोला झाला. मनं दुभंगले गेली. संसाराचा गाडा हाकताना सोनूचाच पाय घसरला. भोळ्या भाबड्या सोनूचे स्वत:वरील नियंत्रण कधी सुटले तिलाही उमजले नाही. विवाहबाह्य प्रेमसंबंधात स्वत:च स्वत:साठी मृत्यूचा खड्डाच जणू खणून ठेवला. ठाणे जिल्ह्यात पंधरा वर्षांपूर्वी घडलेल्या थरारनाट्यामुळे महाराष्ट्रच नव्हे, कर्नाटक, गोवा अन् आंध्रप्रदेशातही त्यावर चर्चा रंगली होती. 

तुकारामचा बाप म्हणजे सखाराम पैलवान... सोनूचा आजोबा...सखारामचा परिसरात मोठा दबदबा. नदीकाठावर पाच, वस्तीवर बारा तर वेशीजवळ सात एकरक्षेत्र पाणस्थळ शेतजमीन. तुकाला पाच भाऊ, तीन भगिनी, पन्‍नास माणसाचं कुटुंब...त्यात तुकाच्या चारही भावांना सर्वच मुले झाली होती. सगळं घरं सुखसमृद्धीने नांदत असताना घरात फक्‍त एकाच गोष्टीची उणीव भासत होती. तीन भगिनीतही सात पोरं, त्यापैकी एकीलाच मुलगी. सखारामला नातीची आस लागली होती.

पण... सखारामला खात्री होती. झालं तर तुकाच्या रूपानं घरात लक्ष्मी येईल. कालांतरानं म्हातार्‍यानंही वयोमानानं अंथरुणाला पाठ लावली होती. सखारामचा आजार वाढत गेला. एकेदिवशी त्यानं मान टाकली. घराचा डामडौल, प्रतिष्ठा वाढवून परिसरात आदरयुक्‍त दरारा निर्माण करणार्‍या सखारामची नातीची इच्छा अपुरीच राहिल्याने सार्‍यांच्याच मनात रूखरूख कायम होती. सखारामच्या मृत्यूनंतर तिसर्‍या महिन्यात तुकाची बायको शेवंता बाळंतपणासाठी माहेरी गेली. लागलीच चार, पाच दिवसांनी बातमी येऊन धडकली. मुलगी झाली हो...  तुकाच काय पण अख्ख्या घराला आनंदाला पारावार राहिला नाही. तुकाच्या भावांनी दिवाळीच साजरी केली. पैलवानच गडी असलेल्या तुकाने मोठे मैदान मारावे, त्याच रितीने त्याने भेटेल त्याला मुलीची बातमी दिली. शिवाय हातावर पेढेे ठेवत त्याचं तोंडही गोड केलं. दिवस सरत गेले. सोनूला शाळेत घातलं...बघता बघता पोरगी कधी मोठी झाली कळलचं नाही. पन्‍नासावर माणसांच्या कुटुंबात लाडाची एकचं लेक, मग काय विचारता? 

अभ्यासात हुश्शार... खेळात गुणवान, भांडणांत सर्वात पुढे दिसणारी सोनू मनाने फार भोळी भाबडी, लाडीक स्वभावाची होती. तशी ती फार हट्टीही... पण तोंडातून पडणारा शब्द तिच्यासाठी शब्दप्रमाणेच. स्पर्धा परीक्षेद्वारे मोठ्या हुद्यावर जाऊन आजोबाचं नाव करण्याचं तिचं स्वप्न होतं. एक-दोन परीक्षेत तिला निराशा पत्करावी लागल्याने तिसर्‍यांदा पूर्ण तयारीनिशी उतरण्याचा तिने निर्धार केला होता. मात्र, परीक्षेच्या तोंडावरच तिला पाहण्यासाठी दोन-तीन स्थळे आली. पण चुलत्यांचा आदर करीत तिने तीही परीक्षा दिली. एकदाची स्पर्धा परीक्षा देऊन सोनू घराकडे येत असतानाच लग्‍नाच्या वाटाघाटीसाठी नियोजित वरासह दहा-बारा पाहुणे घरात येऊन ठाण मांडून होते. मुलगा सरकारी नोकरदार असल्याने सार्‍यांनीच त्याला पसंती दिली. सोनूनेही होकार दिला.

झालं... सोनूचं वाजत गाजत लग्‍न झालं...सार्‍यांना निरोप देताना तिच्या डोळ्यातून अश्रूच्या धारा लागल्या होत्या. तिचा सुखाचा संसार सुरू झाला. चार महिन्यांनंतर स्पर्धा परीक्षेचा निकाल लागला. आणि काय आश्‍चर्य... सोनूची वरिष्ठाधिकारी म्हणून नियुक्‍ती झाली. तिने मुंबईत जाऊन प्रशिक्षण घेतले. त्यात चार महिन्यांचा कालावधी झाला. त्यानंतर तीन महिने नोकरी केली. अन् त्यानंतर बाळंतपणासाठी पुन्हा माहेरी आली. बाळ सहा महिन्याचं झाल्यानंतर सोनू पुन्हा सासरी जाणार आणि नोकरी करणार असा क्रम ठरला. 

मुंबई, ठाणे म्हणजे धावपळीचं जीवन... सोनू सकाळी साडेसातला घरातून बाहेर पडायची आणि ऑफिसातलं काम आटोपून रात्री साडेआठला खोलीवर पोहोचायची. सासू, सासरे आणि कधी पती बाळाचा सांभाळ करायचे. सोनूवर कामाची अतिरिक्‍त जबाबदारी असल्याने सुट्टीच्या दिवशीही तिला कामावर जायला लागायचे... काहीअंशी तिचे मानसिक स्वास्थ्य हरवले होते. तरीही पतीसह सासू, सासरे सोनूला धीर द्यायचे. शक्य तेवढी कामे पती स्वत:च करायचे.   रोजच्या धावपळीमुळे सोनूचा स्वभाव चिडखोर बनला होता. त्यातून कधी पतीशी, कधी सासू-सासर्‍याशी वाद होई. कालांतराने कौटुंबिक कलह वाढत राहिला. तरीही पतीसह सासरची मंडळी सोनूला समजावून घेण्याचाच प्रयत्न करीत होते. आज, ना उद्या सारं काही ठीक होईल, ही त्यांची आशा होती.

एके दिवशी सोनूला भेटण्यासाठी एका नातेवाईकांसमवेत पती कार्यालयाच्या दिशेने जात असतानाच त्याचं अचानक लक्ष हॉटेलातील बाकड्याकडं गेलं... 25-30 वर्षीय तरुण सोनूचा हात हातात घेऊन तिच्याशी लगट करीत होता. पती-पत्नीप्रमाणेच दोघांचा खेळ सुरू होता. प्रत्यक्ष डोळ्यादेखत घडलेल्या प्रकारामुळे पतीच्या डोळ्यासमोर काजवे चकमले. मात्र, नातेवाईक सोबत असल्याने पतीने स्वत:ला सावरले. सारा प्रकार मनात साठवून तो पुन्हा घराकडे परतला. या दिवशी सोनू नेहमीपेक्षा एक तास उशिरा रात्री साडेनऊला घराकडे परतली. काहीही न बोलता बाळाला घेऊन बेडरूममध्ये गेली. मध्यानरात्रं झाली. पतीला झोप लागत नव्हती. त्यानं सहज पत्नीकडे डोकावले असता सोनू फोनवर कोणाबरोबरतरी चॅटिंग करीत होती, तरीही पतीने दुर्लक्ष केले. बाळाला उद्देशून आवाज करताच सोनूची घालमेल झाली.  हातातील मोबाईल लपवित पतीला उद्देशून ‘काय झाले हो ? एवढ्या मध्यानरात्री बाळाला उठवायला?’ पतीने सुस्कारा सोडत ‘काही नाही, तुला सकाळी लवकरच उठावं लागतं ना, तू आणि बाळ झोपले आहे की नाही, हे पहावं म्हणून बडबडत होतो.’ पतीच्या उत्तरानं सोनू एकदम दचकली... 

सोनूचा तिच्याच कार्यालयातील एक तरुण अजयबरोबर चार, पाच महिन्यांपासून हा खेळ सुरू झाला होता. कार्यालयातील वरिष्ठासह बहुतांशी सहकार्‍यांना त्याची जाणीव झाली होती. महिला कर्मचार्‍यांतही दबक्या आवाजातही चर्चा सुरू झाली होती. मात्र, ‘वरिष्ठाधिकार्‍यांविषयी कोण उघड बोलावे? नसती आफत कशासाठी?’ त्यामुळे सारेच मूग गिळून होते. काही दिवसांनंतर या दोघांत खटके उडू लागले. कार्यालयात वादावादी होऊ लागली. पती-पत्नी भांडतात, त्याप्रमाणे रूसवे फुगवेही सुरू झाले. अख्ख्या ऑफिसात दोघांमधील प्रेमचाळे हा चेष्टेचा विषय ठरला होता.अविवाहित तरुण सहकारी अजयबरोबर दुसर्‍या लग्‍नाचा सोनूचा प्रस्ताव होता. अर्थात अजयनेही प्रेमाच्या आणाभाका घेताना प्रस्तावाला संमती दिली होती. मात्र, आता शब्द फिरविल्याने हा कळीचा मुद्दा बनला होता. याच कारणातून कार्यालय, हॉटेल, उद्यानासह सार्वजनिक ठिकाणीही त्याच्यात वादावादी होत होती. नित्याची वादावादी, भांडणे यामुळे अजयही वैतागला होता. त्यात पोलिस ठाण्यात अत्याचार, फसवणुकीची तक्रार दाखल करण्याच्या सोनूच्या धमकीमुळे अजय अस्वस्थ झाला होता. त्यातच सोनूने त्याच्या नातेवाईकांशी संपर्क साधून त्यांनाही माहिती दिल्याने तो आणखी भडकला होता.

सोनूच्या आगळीकतेमुळे हैराण झालेल्या अजयने तिला कायमची अद्दल घडविण्याचा निर्णय घेतला. तिच्या हत्येच्या कटासाठी त्याचे नियोजन सुरू झाले. अखेर शक्‍कल लढविली. भाड्याने घेतलेल्या खोलीत अजयने सोनूला बोलावून घेतले. पुन्हा याच कारणातून वादावादी सुरू झाली. दोघेही एकमेकांच्या अंगावर धावून गेले. संतप्त झालेल्या अजयने रॉकेलचा कॅन हातात घेतला. 

स्वत:वर रॉकेल ओतून घेण्याची त्याने धमकी दिली. मात्र, सोनूने त्याला प्रत्यूत्तर देण्याचा प्रयत्न करताच अजयने कॅनमधील रॉकेल तिच्या अंगावर ओतले. काडी पेटवून तिच्या दिशेने भिरकावली. क्षणार्धात सोनू आगीच्या ज्वालेत लपेटली गेली. जिवाच्या आकांताने ओरडत असतानाच अजयने खोलीचा दरवाचा बंद करून बाहेरून कडी लावली. प्रचंड वेदना सोसणारी सोनू जमिनीवर कोसळली. सर्वांग होरपळल्याने तडफडणार्‍या सोनूने अखेर मृत्यूला कवटाळले. या गुन्ह्यात न्यायालयाने अजयला दोषी ठरवून जन्मठेपेची सजा ठोठावली. सोनूच्या वर्तनाने तिचे बाळ मात्र मातृप्रेमापासून कायमचे पोरके झाले.

दिलीप भिसे, कोल्हापूर